Updates from jasminatesanovic Toggle Comment Threads | Keyboard Shortcuts

  • jasminatesanovic 12:35 on 12/09/2019 Permalink |  

    Marina Abramović, kraljica performansa 

    Oduvek sam volela to što radi Marina Abramović, od njenih prvih dana do danas. Mnogi koji su bili svedoci njenih legendarnih početaka, svih tih godina ispunjenih mukotrpnom borbom, danas s prezirom gledaju na njen svetski uspeh i slavu. Tvrde za nju kako se komercijalizovala, kako je postala kosmopolitski slavna umetnica koja se bavi recikliranjem  svojih  poznatih dela, u čemu svi odreda greše. Taj stav je zapravo ogledalo njihovog snobizma.

    Sasvim je moguće delovati u skladu sa tipičnom slikom-klišeom o umetniku koji živi u večitoj nemaštini, imun na iskušenja materijalnog sveta, iako artistički snobovi najvećim delom ne priznaju i ne prepoznaju takve umetnike. Odveć su zauzeti napadima na Marinu što ona nije takva. Oskar Vajld je govorio o snobovima kao korisnim generatorima društva, budući da njihovo delovanje podstiče na rad pogon umetničke slave, time što uz mnogo buke pojedince priznaju ili odbacuju, precenju ili potcenju. Žene umetnice, u očima snobova, najčešće bivaju uzdignute na nekakav pijedestal, ne kao istinske umetnice već pre kao muze.

    Mnogi koji su bili svedoci legendarnih početaka Marine Abramović, svih tih godina ispunjenih mukotrpnom borbom, danas s prezirom gledaju na njen svetski uspeh i slavu
    Mnogi koji su bili svedoci legendarnih početaka Marine Abramović, svih tih godina ispunjenih mukotrpnom borbom, danas s prezirom gledaju na njen svetski uspeh i slavu

    Ali ono što snobovima kod Marine izmiče, to je njena kreativnost i kroz bol sprovedena brilijantnost. Neobično cenim Marinin oštar i beskompromisan stav kad je u pitanju slava, bogatstvo, lepota, žensko telo i univerzalna smrt. Sa složenim problemima ona se suočava licem u lice, uzimajući svet kakav jeste, ne padajući nikad u iskušenje da se upravlja za pomodnim trendovima. Zato je i njezin rad primećen, kolone učenika i imitatora uvek su tu, spremne da je slede, mada se ona u međuvremenu pomakla dalje i već zauzela neko novo mesto.

    “Baka performansa”, kako voli sebe da naziva, uskoro planira da zaigra u ulozi Marije Kalas, čuvene operske dive, i to u njenim najpoznatijim scenama gde se oprašta od života. U zrelim godinama kao i Kalasova, sa portfoliom i životnom istorijom kako Marija tako i Marina, nemam nikakvih sumnji u izbor koji je ovog puta napravila; taj izbor ne samo da je najbolji, nego je i jedini moguć. Marina Abramović i Joko Ono su moji uzori među zivim ženskim umetnicama, uspešno su izbegle zamke slave i taštine, i pobedile patnju.

    Marina se ovog meseca vraća u Beograd, nakon 45 godina izgnanstva, kao na dugogodišnju kaznu osuđeni jeretik koji je najzad doživeo da bude uzdignut u neprikosnoven status božanstva. Konačno njena velika, prava postavka u Muzeju savremene umetnosti kraj Dunava, gde će joj dobrodošlicu poželeti mnogobrojne poznate ličnosti, prijatelji i, naravno, političari. Podrazumeva se da će tu isto tako biti i njenih lokalnih neprijatelja i dežurnih kritičara, u punoj spremi, sa istaknutim nacionalističkim zastavama.

    Marina se ovog meseca vraća u Beograd, nakon 45 godina izgnanstva, kao na dugogodišnju kaznu osuđeni jeretik koji je najzad doživeo da bude uzdignut u neprikosnoven status božanstva
    Marina se ovog meseca vraća u Beograd, nakon 45 godina izgnanstva, kao na dugogodišnju kaznu osuđeni jeretik koji je najzad doživeo da bude uzdignut u neprikosnoven status božanstva

    Ova izložba biće performans već po sebi i za sebe: život je umetnost i umetnost je život, kako glasi čuveni konceptualistički kredo. U ovom slučaju, biće to neka vrsta vorholovske reminescencije na bivšu Jugoslaviju, u ključu gesla “umetnost je život”, sećanje na Beograd iz Marinine mladosti, na underground pozornicu neke artističke fabrike, zapuštene, čudne i opskurne, gde tri umetnika izvode predstavu za publiku od dvoje ljudi, a svako snimanje je striktno zabranjeno… Uverena sam da ovom performansu zacelo neće nedostajati ni ona naglašena melanholija koja odlikuje poslednji tom Prustovog remek-dela “U traganju za izgubljenim vremenom”.

    Hoće li se ti umetnici uzajamno prepoznati, hoće li biti u stanju sagledati sebe nakon svih ovih ratova, omraza, smrti nacije i kraja svakog socijalnog reda? Hoće li imati hrabrosti da se pozdrave sa svojom prošlošću i da joj poruče nepovratno “zbogom”? Videćemo.

    I ja ću biti tamo među publikom, u drugom redu, odakle ću da posmatram Marinu kako performativno prikazuje, kao i uvek, priču o svom životu. Kada sam je poslednji put gledala u Torinu, pričala je o svom umetničkom kredu (njen veoma sentimentalni govor završio se u suzama). Rekla je: “Verujem u telepatiju, ne u tehnologiju”. Danas se bavi i tehnološkom umetnošću, pa se pitam, šta se u međuvremenu desilo sa telepatijom? Verujem njenom instinktu čak i kada Marina greši! Kreativnost ne mora uvek po svaku cenu da bude tačna, dovoljno je da bude smela!

    U svom nedavnom „Pismu Srbiji”, objavljenom u ovdašnjem nedeljniku, napisala je: “Rodila sam se i živela u Srbiji 29 godina. Vraćala sam se samo da posetim porodicu. Poslednji put sam ovde samostalno izlagala pre 45 godina. Sada, skoro pola veka kasnije, želim da pokažem, naročito novoj generaciji, šta sam radila sve ove godine. I to ne samo mladoj generaciji umetnika već i svim mladima koji su zainteresovani za umetnost. Htela bih kroz svoj rad da osete koliko je važno rizikovati, kao i koliko je važno sagledati širu sliku i imati velike snove bez obzira na sve“.

    Tokom čuvenog performansa “The Artist is Present” u njujorškom Muzeju moderne umetnosti, gde je Marina Abramović satima sedela, oči u oči, naspram gostiju iz publike, danima stolica naspram nje nijednog trena nije zvrjala prazna
    Tokom čuvenog performansa “The Artist is Present” u njujorškom Muzeju moderne umetnosti, gde je Marina Abramović satima sedela, oči u oči, naspram gostiju iz publike, danima stolica naspram nje nijednog trena nije zvrjala prazna

    U tom pismu ona govori o značaju neuspelih projekata kako bi umetnica pronašla svoj put, o potrebi da se nikad ne odbaci nemoguće. (Ja sam već sam sastavila listu mojih omiljenih “neuspelih“ projekata, radova što su osvojili drugo mesto, a u čijem žiriju sam i sama učestvovala. Vreme je pokazalo koliko je čest slučaj da su drugoplasirani radovi zapravo daleko inventivniji, dragoceniji i više okrenuti budućnosti nego izvikani pobednici, čije je prvo mesto izgledalo neupitno.)

    Marina  govori kako je imala sreću da rano otkrije kako je njena prava umetnička vokacija  performans,  bilo kao nekad na početku, za uzak krug poštovalaca ili kao danas, kada je ceo svet njena publika. U tom pogledu, od naročitog značaja su njeni dugotrajni performansi, koji u sebi već nose transformativnu energiju samog života. Performans je umetnost uživo, ne nešto što se prethodno beleži, kao video ili pisanje teksta. Performans oživljavaju ljudi koji u njemu učestvuju, oni ga na neki način sami sobom žive mada nisu autori umetničkog dela. Marina zatim kaže, kako da je obraćala pažnju šta drugi pišu o njoj, nikad ne bi izašla iz sobe. Kad je napunila šezdesetu, dokazala je da sve što joj je potrebno jeste jedna soba i dve stolice. To je njen čuveni performans “The Artist is Present” u njujorškom Muzeju moderne umetnosti, gde je  satima sedela, oči u oči, naspram gostiju iz publike. Danima ta stolica nijednog trena nije zvrjala prazna. Velika povratnička Marinina izložba u Beogradu biće njena najveća retrospektiva do danas, koja će samo učvrstiti njen status popularne zvezde i proširiti ga i na današnju Srbiju. Nakon što su decenijama ovde brižljivo zaobilazili njeno ime, praveći se kao da ona i ne postoji, najzad je kucnuo čas da je svi javno priznaju, od političara do običnog sveta. Ona i Novak Đoković postali su kraljica i kralj novog srpskog nacionalnog imidža. Neko u tome može videti nezdrav spoj umetničke i sportske manije, aristokratsko bekstvo u zamišljene prostore iznad običnog, prljavog krda, ali smatram da dobre vesti o srpskoj kulturi valja oberučke prihvatiti, kad god se desile. Muzej savremene umetnosti na dunavskom keju godinama je predstavljao trošnu građevinu u raspadu, da bi nedavno ponovo bio otvoren u svom punom sjaju. Zašto njegovi posetioci danas ne bi uživali u Marininoj Olimpijadi?

    Muzej savremene umetnosti na dunavskom keju godinama je predstavljao trošnu građevinu u raspadu, da bi nedavno bio ponovo otvoren u svom punom sjaju. Zašto posetioci danas ne bi uživali u Marininoj Olimpijadi?
    Muzej savremene umetnosti na dunavskom keju godinama je predstavljao trošnu građevinu u raspadu, da bi nedavno bio ponovo otvoren u svom punom sjaju. Zašto posetioci danas ne bi uživali u Marininoj Olimpijadi?

    I sama sam u neku ruku izgnanica iz Srbije, ozloglašena aktivistkinja i umetnica sa Balkana, opterećenog viškom istorije, i zato sam srećna što je Marina Abramović odavno već postala globalna znamenitost, a i Novak Đoković zna itekako da rukuje teniskim reketom. I pitam se da li postoji već neka nova, još nepoznata Marina Abramović koja se krije u nekoj nevidljivoj niši našeg XXI veka? U Beogradu nije retkost sresti kraljicu vilu, a i znamo da se samo sa periferije jasno vidi centar. Samo sa velike udaljenosti pogodi se meta.

    Advertisements
     
  • jasminatesanovic 08:20 on 24/05/2019 Permalink |  

    DRUG-CA ZENA, SKC BELGRADE 1978 

    Virtual Vita Nuova

    RAW FOOTAGE FROM THE FIRST INTERNATIONAL FEMINIST CONFERENCE IN EASTERN EUROPE , BELGRADE 1978
    DRUG-ca ZENA, prva feministicka konferencija izvan zapada, kod nas u Beogradu SKC. Bila sam jedna od organizatorki i snimala: materjal je stajao u garazi, razmagnetisale su se trake, Sony trakas portable sistem sam kupila tada koji me je kostao vise nego da sam polozila kredit za stan! Onda nedavno dobre vile, al profesionalne, iz Friulija su mi trazile da prebace u nov format sve sto je ostalo od mojih traka, za dokumentaciju njihovu i nasu! Evo Drug-ca zena snimak…mnoge zene su umrle, neke nestale…slika je losa, al ton je dobar…materijal nije montiran…za sada stoji samo kao dokument
    Dunja Blazevic otvaranje Drug-ca Zena I, SKC 1978 from Jasmina Tesanovic on Vimeo.
    DRUG-CA Zena II, Studentski kulturni centar, Beograd 1978/ 2 from Jasmina Tesanovic on Vimeo.
    DRUG-CA III- SKC 1978 Beograd from Jasmina Tesanovic on Vimeo.
    Drug CA…

    View original post 20 more words

     
  • jasminatesanovic 09:39 on 24/03/2019 Permalink |  

    20 years after 

    Virtual Vita Nuova

    Published in Balkan Transitional Justice

    Jasmina TesanovicAustinMarch 23, 2019
    Author Jasmina Tesanovic started the first internet war diary while living in Belgrade when the NATO bombing of the Serbian capital began 20 years ago – a personal document of life-changing moments, extreme emotions, human kindness, survival and death.
    Twenty years in peace are like 20 days of war. During the bombings of Serbia and Kosovo, I wrote from the point of view of any anonymous woman living her daily life in Belgrade, with children, friends… fishing for food, water, electricity, cigarettes… Necessity was the mother of invention, so I invented the first internet war diary, before bloggers or blogs existed. My war diary was spread through mailing lists virally, 20 years ago. ‘The Diary of a Political Idiot’ got me many friends and foes, and it changed my life.

    The war diary began when the first planes flew over Belgrade…

    View original post 949 more words

     
  • jasminatesanovic 11:43 on 08/11/2018 Permalink |  

    Bangalore Literary Festival 2018 

    Virtual Vita Nuova

    I still have Indian dust on my shoes from the city of Bangalore, where I spent almost a week at the international literary festival. 

        I was mind-boggled at the scale of this national Indian event: literature, politics, activism, feminism.  There was music and even street art, but what a crowd. Sixteen thousand highly literate participants, roaming from one outdoor stage to another, and engaged with every atom of their souls. 

        Literary culture persists in this part of the world, where people still believe that leafing through books is a transformative spiritual experience that can change the world. 

    Authors of the first world, beset with Internet and economic crisis, often seem like plastic vanity-toys kept past their sell-by date, but maybe what they lack most keenly is a creative readership.   As a passionate reader, I often claim it is more difficult to read a book well…

    View original post 1,173 more words

     
  • jasminatesanovic 14:13 on 31/07/2018 Permalink |  

    Trans Jesus Perfomance 

     
  • jasminatesanovic 08:55 on 01/07/2018 Permalink |  

    Entry Three , La villa 

    Virtual Vita Nuova

    href=”https://fenicerinnovata.tumblr.com/post/175374764263/the-villa-diary-entry-three”>entry three

    View original post

     
  • jasminatesanovic 08:37 on 11/05/2018 Permalink |  

    Phoenix Renewed 

    Virtual Vita Nuova

    32235712_10156209151612667_6763222419042729984_n32266307_10156209151212667_7008111550066065408_n.jpg
    The “Phoenix Renewed” Project
    by Bruce Sterling and Jasmina Tesanovic
    Villa Abegg, Turin, April 18, 02018
    JASMINA TESANOVIC. Ciao a tutti, we are the “Globalisti a Torino.” I am Jasmina Tesanovic from Belgrade Serbia, and this is Bruce Sterling from Austin Texas. We first met here in Torino.
    BRUCE STERLING. Torino is the city of our romance. We are two writers, and we both write novels, but in Torino, we have adventures. In Torino, we are constructive. We curate events here, and we build projects. Our new project is called “La Fenice Rinovata” or “The Phoenix Renewed.”
    J. Our project was named by Filippo San Martino d’Agliè. He was the original interior designer for this building. He also created a great many operas, ballets, festivals and tournaments here in Torino. We know a lot about him because Bruce is writing a fantascienza novel about the Count Filippo d’Agliè.
    B. In…

    View original post 1,895 more words

     
  • jasminatesanovic 08:43 on 19/04/2018 Permalink |  

    Phonix Renewed 

    Virtual Vita Nuova

    La Fenice Rinnovata

    The “Phoenix Renewed” Project
    by Bruce Sterling and Jasmina Tesanovic
    Villa Abegg, Turin, April 18, 02018
    JASMINA TESANOVIC. Ciao a tutti, we are the “Globalisti a Torino.” I am Jasmina Tesanovic from Belgrade Serbia, and this is Bruce Sterling from Austin Texas. We first met here in Torino.
    BRUCE STERLING. Torino is the city of our romance. We are two writers, and we both write novels, but in Torino, we have adventures. In Torino, we are constructive. We curate events here, and we build projects. Our new project is called “La Fenice Rinovata” or “The Phoenix Renewed.”
    J. Our project was named by Filippo San Martino d’Agliè. He was the original interior designer for this building. He also created a great many operas, ballets, festivals and tournaments here in Torino. We know a lot about him because Bruce is writing a fantascienza novel about the Count Filippo…

    View original post 1,894 more words

     
  • jasminatesanovic 08:42 on 19/04/2018 Permalink |  

    Post-Internet Lament 

    Virtual Vita Nuova

    The world hasn’t yet invented the right word for my deep new disenchantment with the Post-Internet.  It has elements of a broken romance, a burn-out,  a nervous breakdown, depression and physical anxiety.    It’s a state of exile from a cyberspace where things became  unfriendly,  where words harm rather than help.  A frontier that defined itself as futurity becomes a dead shopping mall behind  rags and barbed-wire.   

           It’s no simple matter to reinvent oneself, to create a new world of sensibility, in a new place where one is somehow freed of one’s own characteristics, that historical baggage of illusions and emotions.  If you have no illusions or emotions, then you cannot imagine or love, but delusions and lies are a deadly peril to a loving relationship.

           It’s so many years ago, that I can’t even remember when my dry interest in digital communication…

    View original post 1,855 more words

     
  • jasminatesanovic 18:32 on 22/03/2018 Permalink |  

    The Rich and the Normal 

    Virtual Vita Nuova

    A few weeks ago, the Italian people finally broke the political framework that dates to the end of the second world war.   The M5S Five Stars Movement, a party without a heritage, won the most popular votes.   The M5S has been on a wave of growth since winning mayoral control of some Italian cities.

     The second-ranking parties are also new in their outlook, since they are right wing populists, anti-immigration, anti-European,  or pro-capitalist oligarch fronts.

    Berlusconi returned from the political wilderness,  elderly now and still infamous for his bunga-bunga orgies with minors,  but carrying on his personality cult as if  nothing had ever happened.   

    The true loser is the democratic party, the pro-NATO centre-left, the stabilising major coalition party which gave many Italian premiers and presidents and set the twentieth-century tone of  Italy  as a founder of Europe and a pillar of the welfare state.   This…

    View original post 1,087 more words

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
Reply
e
Edit
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
Cancel
%d bloggers like this: